“Life was so simple and happy with Vaishnavi by my side, sharing every little moment.”-Parineeta (sister)

I still remember the call I got on 11th October 2025, someone said my sister, Vaisghnavi, had been hit by a speeding vehicle on the Pune–Satara Highway and left on the road. I didn’t even know how to breathe in that moment. By the time I reached the hospital, Vaishnavi, my 19-year-old baby sister, the engineering student who drew cars in every corner of every notebook, was unrecognisable.

They told me she had a traumatic brain injury, bleeding on both sides of her brain, swelling, a skull fracture, and multiple fractures all over her small body. Since that night, she has been through more than any young girl should: she has already undergone 4 surgeries, a decompressive craniotomy, a second surgery to control bleeding on the right side, a tracheostomy, a PEG tube inserted for feeding, and today, a VP shunt, cranioplasty, and repair of her broken clavicle. I’ve spent days watching tubes, monitors, blood transfusions, and fighting back tears as her body battles infections and pain silently.

I keep thinking about the girl she was just hours before that accident, sitting at home, showing me her latest car sketch, telling me how she wanted to design something the world would remember.

We come from a single-parent family, and she always said she’d build a better life for us. Now she lies there, fighting for something as basic as breathing, as healing, as surviving. Every day, I stand beside her bed and remind her of her dream, becoming a car designer, hoping that somewhere inside, she’s still listening.

“No act of kindness, no matter how small, is ever wasted.” — Aesop

Please help my sister!

She is just 19 years old, with a life ahead to build and make everyone proud.

Continued ICU stay and special care followed by a year of rehabilitation can bring her closer to the shore of healing and back to us, who are anxiously waiting for her return.

The cost of her hospital bills has piled up to lakhs. My family had tried everything to arrange the funds needed for her treatment, but we are falling short.

All I want is for Vaishnavi to get the chance to open her eyes again and return to the future she was building with so much hope. Please help my sister in this dire situation and help her recover. Donate now to give her a second chance at life. Donate now!

Here Is How You Can Help…

DONATE: Click on the donate now button to contribute to Vaishnavi’s treatment.

SHARE: Share the story so it can reach out to more people and raise funds for my Sister’s happy life ahead.

११ ऑक्टोबर २०२५ रोजी मला आलेला फोन मला अजूनही आठवतो, कोणीतरी सांगितले होते की माझी बहीण वैष्णवी पुणे-सातारा महामार्गावर एका वेगाने येणाऱ्या वाहनाने धडक दिली आणि रस्त्यावर पडली. त्या क्षणी मला श्वास कसा घ्यावा हे देखील कळत नव्हते. मी रुग्णालयात पोहोचलो तेव्हा, माझी १९ वर्षांची लहान बहीण वैष्णवी, प्रत्येक नोटबुकच्या प्रत्येक कोपऱ्यात कार काढणारी अभियांत्रिकीची विद्यार्थिनी, ओळखता येत नव्हती. 

त्यांनी मला सांगितले की तिला मेंदूला दुखापत झाली आहे, तिच्या मेंदूच्या दोन्ही बाजूंना रक्तस्त्राव झाला आहे, सूज आली आहे, कवटीला फ्रॅक्चर झाले आहे आणि तिच्या लहान शरीरावर अनेक फ्रॅक्चर झाले आहेत. त्या रात्रीपासून, तिला कोणत्याही तरुणीने सहन करावे लागणार नाही अशा अनेक शस्त्रक्रिया झाल्या आहेत: तिच्या आधीच ४ शस्त्रक्रिया झाल्या आहेत, एक डिकंप्रेसिव्ह क्रॅनियोटॉमी, उजव्या बाजूला रक्तस्त्राव नियंत्रित करण्यासाठी दुसरी शस्त्रक्रिया, ट्रेकेओस्टोमी, आहार देण्यासाठी टाकलेली पीईजी ट्यूब आणि आज, व्हीपी शंट, क्रॅनियोप्लास्टी आणि तिच्या तुटलेल्या क्लॅव्हिकलची दुरुस्ती. तिचे शरीर संसर्ग आणि वेदनांशी शांतपणे लढत असताना मी ट्यूब, मॉनिटर्स, रक्त संक्रमण पाहण्यात आणि अश्रूंना तोंड देण्यात दिवस घालवले आहेत.

त्या अपघाताच्या काही तास आधी ती ज्या मुलीची होती तिच्याबद्दल मी सतत विचार करत राहते, घरी बसून, तिचे नवीनतम कार स्केच दाखवत, जगाला लक्षात राहील असे काहीतरी डिझाइन कसे करायचे आहे हे सांगत. 

आम्ही एका एकल-पालक कुटुंबातून आलो आहोत आणि ती नेहमी म्हणायची की ती आमच्यासाठी एक चांगले जीवन घडवेल. आता ती तिथेच पडून आहे, श्वास घेण्यासारख्या, बरे होण्याच्या, जगण्याच्या मूलभूत गोष्टीसाठी लढत आहे. दररोज, मी तिच्या पलंगाजवळ उभा राहतो आणि तिला तिच्या स्वप्नाची आठवण करून देतो, कार डिझायनर बनणे, अशी आशा आहे की आत कुठेतरी, ती अजूनही ऐकत असेल.